Eίναι απίστευτο όμως όπως φαίνεται, τα κορίτσια έχουν μια μαγική ιδιότητα που μεταμορφώνει τις νεραϊδες σε καρακάξες, μάγισσες με τεράστιες μύτες και κρεατοελιές, και σε κάνει να αναρωτιέσαι τι μπορεί να πηγαίνει στραβά και οι φίλες σου ή οι υπόλοιπες της τάξης ή της σχολής να φέρονται σαν να περιμένουν περίοδο.
Είναι εκείνη η φίλη σου (ή γνωστή) που θα σε προσβάλλει, θα σε πληγώσει, θα χτυπήσει φλέβα, θα πει αυτό που πρέπει να πει για να σε κάνει να αισθανθείς απαίσια. Και θα τα καταφέρει μια χαρά.
Θα το πει την ώρα που σας ακούει ο φίλος σου, ή ο φίλος της, ή μπροστά σε όλους. Θα το πει και αρκετά δυνατά για να ακουστεί.
Είναι εκείνη η φίλη σου (ή γνωστή) που θα σε προσβάλλει, θα σε πληγώσει, θα χτυπήσει φλέβα, θα πει αυτό που πρέπει να πει για να σε κάνει να αισθανθείς απαίσια. Και θα τα καταφέρει μια χαρά.
Θα το πει την ώρα που σας ακούει ο φίλος σου, ή ο φίλος της, ή μπροστά σε όλους. Θα το πει και αρκετά δυνατά για να ακουστεί.
Αν είναι κάποια στο σχολείο που θέλει να σου την πει, πάρε παραμάσχαλα τους κολλητούς σου και άστην να πει όσα θέλει. Υπάρχουν γύρω σου τόσοι άνθρωποι που θα σου σταθούν και θα την διαψεύσουν στο δευτερόλεπτο.
Η αλήθεια είναι πως στην αρχή ειδικά αν πρόκειται για φίλη σου σοκάρεσαι. Σου κόβεται σχεδόν η μιλιά. Είναι σαν κάποιος να σου είπε πως αυτή τη στιγμή προσγειώνεται ένα τεράστιο ροζ σκαθάρι έξω από το σπίτι σου για να σε πάει στο σχολείο. Δεν το πιστεύεις πως η φίλη σου παρεξήγησε τις προθέσεις σου, η φίλη σου σε έκρινε τόσο εύκολα, η φίλη σου αδιαφόρησε για το πώς ένιωσες όταν ξεστόμισε όσα ξεστόμισε. Και μετά θυμώνεις.
Αν είσαι θερμοκέφαλη, απαντάς το ίδιο κακιασμένα (είναι στη φύση μας, όλες το κάνουμε). Αν είσαι πιο χαμηλών τόνων ίσως να δαγκώσεις τα χείλη σου και να μην πεις τίποτα. Μπορεί να της στείλεις μήνυμα, μπορεί να την ξεμαλλιάσεις. Κανείς δεν ξέρει.
Γιατί το κάνει; Ζήλεψε, τσατίστηκε, παρεξηγήθηκε. Το γιατί είναι εύκολο να το καταλάβεις έτσι δεν είναι; Άλλωστε είναι ξεκάθαρο.
Το θέμα είναι πώς χειρίζεσαι την κατάσταση και πώς ελέγχεις τα συναισθήματά σου.
Γιατί δεν υπάρχει κανένας άνθρωπος στον πλανήτη γη που δεν τσατίζεται ή δεν πληγώνεται ο εγωισμός του, εκτός κι αν είναι γκουρού στο Θιβέτ.
Το πώς διαχειριζόμαστε το θυμό μας είναι κάτι που μας χαρακτηρίζει. Μπορείς να φερθείς όπως στο νηπιαγωγείο που έβαζες τα κλάματα, όπως στο Δημοτικό που σταματούσες να παίζεις με τα άλλα παιδάκια, ή να αντιμετωπίσεις την φίλη σου όπως πρέπει.
Ανθρώπινα και με λογική. Αν δεν τα καταφέρεις να λύσεις το πρόβλημα, πλέον είναι δικό της θέμα.
Ο κόσμος είναι ένα σκληρό μέρος για να ζεις. Ας μη τον κάνουμε χειρότερο.
Δες: Μean Girls, 2004
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου